{:nl}Vooroordelen over romance in de boekenwereld en daarbuiten 1{:}{:en}Prejudices about romance in the book world and beyond 1{:}

{:nl}

Ik ben altijd de vreemde eend in de bijt geweest. Het meisje dat op tien-jarige leeftijd (1997) bij haar papa op de schouders meezong in de MECC in Maastricht met The Kelly Family. In haar bandshirt van hen ging gymmen en op vrijdag bij de weekafsluiting met 2 vriendinnen Fell In Love With An Alien playbackte.
Het meisje met de flinke overbeet (1 cm geen mm), maar amper haar beugel indeed. Het meisje dat nooit voor de gek gehouden is. Dat ben ik. Wat heeft dit te maken met vooroordelen over romance? Lees snel verder.

De eeuwige lezer dat ben ik

Ik ben dat meisje dat al leest sinds de basisschool, snel door de AVI-niveaus was en op de middelbare (VMBO) als excuus werd gebruikt om een verplicht boek van Nederlands niet te hoeven lezen. Het genoemde excuus: ‘Mevrouw, zelfs Mariël vindt het kut en die leest vrijwillig boeken.’

Nooit werd daar minderwaardig over gedaan. Ze vonden het vreemd, dat wel, maar als ik het leuk vond en mijn tijd daaraan wilde besteden was het prima. Ik heb het nooit verstopt, maar zei openlijk: ‘Pijnstillers? Die heb ik in de eerste al gelezen.’

Van kinderboeken naar YA en schrijven

Ik begon ook met schrijven. Ontdekte NaNoWriMo en leerde andere mensen kennen. Ik kwam in contact met een leesclub en ging erbij. Op dat moment had ik net YA ontdekt. Twilight, The Hunger Games, die boeken. Ik vond het geweldig, maar…

Ik was wel iemand die van de romance-verhaallijn hield. Edward & Bella, Peeta & Katniss en ga zo maar door.

boekenkast

Romance

En toen ontdekte ik het romance genre en vond YA allemaal teveel op elkaar gaan lijken. Na The Hunger Games voelde het voor mij dat heel veel YA’s draaiden om het niet geziene meisje die ineens “The Chosen One” werd en ik verloor mijn interesse. Ik vond liefdesverhalen. Prachtige verhalen over echte mensen die problemen doormaakten, die hun emoties de baas moesten worden en tijdens dit proces een partner vonden.

Een vrouw, die een man vond en andersom, maar ook mannen die elkaar vonden. Allemaal tijdens de opbouw van hun carrière, of na een slechte relaties waaruit ze diepe trauma’s hadden opgelopen en die moesten overkomen. Mensen met een kind uit een eerdere relatie, mensen die moesten leren omgaan met het verlies van een geliefde. Ik kon er geen genoeg van krijgen.

De vooroordelen rond romance

Nadat ik zelf een aantal keer tenenkrommende reactie’s kreeg op wat ik schrijf en lees (steken onder water en meer), kreeg ik dit artikel van de NOS onder ogen. En eerlijk… Dit is echt nog een mooi artikel. Ja, er staan vooroordelen over romance in, maar die worden goed besproken.

Journalist Franka Hummels, die auteur Riley heeft geïnterviewd, benadrukt dat De Zeven Zussen misschien geen hoogtepunt in de literaire geschiedenis is, maar echt wel uitstijgt boven het niveau van de gemiddelde doktersroman.

De gemiddelde doktersroman… Want ja, dat is natuurlijk ook geen fatsoenlijk boek, een doktersroman. Het staat zelfs in de titel van het artikel.

Al kostte het in het begin soms moeite om de boeken bij boekhandels in de schappen te krijgen. “Nou meneer Knol, die zeven Zussen van u, we gaan het nog wel zien, zeiden ze. Maar dat zijn wel dezelfde boekverkopers die deze week tot drie, vier keer toe belden om hun bestelling te verhogen.”

Dit staat in hetzelfde artikel en dit is een serieus probleem. Ik spreek vaak met uitgevers in het genre New Adult, Romance, Sports Romance, Dark Romance. Ik ben immers zelf auteur in dit genre. Vaak hoor ik dan: ‘We moeten het van Kobo hebben. Boekhandels leggen ons niet in de winkel. Het is niet literair genoeg en verkoopt niet. Ondertussen is Romance het meest verkopende genre in de wereld, maar dat even daargelaten.

Wereldwijd

Dit is geen Nederlands probleem. De vooroordelen over romance zijn een wereldwijd probleem. Ik wind er geen doekjes om dat ik eigenlijk voornamelijk Engels lees. Zo af en toe lees ik een roman van Nederlandse hand, maar er zijn gewoon niet veel auteurs in Nederland die in dit genre schrijven. Gelukkig is er een hogere opkomst en komt er steeds meer. (Dit is speculatie, maar ik denk om de reden die de NOS al noemt voor Lucinda Riley: grote uitgevers zijn niet geïnteresseerd. Het zijn de kleinere uitgevers die het aandurven). Maar… in Amerika zie je hetzelfde. Het merendeel van de romance daar komt van indie auteurs.

Ik hoor je denken: Indie Auteurs?
Dat zijn auteurs die zelf uitgeven. Zoals ik dus. Er zijn een stuk minder auteurs die traditioneel uitgeven, maar gelukkig zijn ze er wel. Ook in Amerika hangt er een stigma rondom Romance.

In mijn artikel van morgen, ga ik verder in op dit stigma en wat je als lezer of auteur wel eens (of vaak) te horen krijgt. Plus een aantal voorbeelden van romance boeken die dit stigma tegenspreken.

{:}{:en}

I’ve always been the odd man out. The girl who, at the age of ten (1997), sang on the shoulders of her daddy in the MECC in Maastricht with The Kelly Family. In her band shirt of them went gym and on Friday at the end of the week with 2 friends Fell In Love With An Alien playbacked. The girl with the big overbite (1 cm not mm), but barely her braces indeed. The girl who was never fooled. That’s me.

I am the eternal reader

I am that girl who has been reading since primary school, quickly passed the AVI levels (reading tests for kids) and was used as an excuse in secondary education (VMBO) for not having to read a mandatory book in Dutch class. The said excuse: “Madam, even Mariel thinks it sucks and she reads books voluntarily.”

There was never any inferiority about it. They thought it was strange, yes, but if I liked it and wanted to spend my time on it, it was fine. I never hid it but said openly, ‘Pijnstillers (dutch novel)? I already read it in freshman year. ‘

From children’s books to YA to writing

I also started writing. Discovered NaNoWriMo and got to know other people. I got in touch with a reading club and joined. At that point I had just discovered YA. Twilight, The Hunger Games, those books. I loved it, but …

I was someone who liked the romance storyline. Edward & Bella, Peeta & Katniss and so on.

boekenkast

Romance

And then I discovered the romance genre and thought YA all started to look too similar. After The Hunger Games it felt to me that a lot of YA’s revolved around the unseen girl who suddenly became “The Chosen One” and I lost interest. I liked love stories. Wonderful stories about real people who went through problems, who had to overcome their emotions and found a partner in the process.
A woman who found a man and vice versa, but also men who found each other. All during the build-up of their career, or after bad relationships from which they had suffered deep trauma and had to overcome it. People with a child from a previous relationship, people who had to learn how to deal with the loss of a loved one. I couldn’t get enough of it. Even Dark Romance.

The Prejudice about Romance

After I received cringe-worthy responses to what I write and read a number of times (under water and more), I saw this article from the NOS (It’s a Dutch newssite in Dutch). And honestly … This is really a great article.

Journalist Franka Hummels, who interviewed author Riley, emphasizes that The Seven Sisters may not be a high point in literary history, but it really rises above the level of the average doctor’s novel.

The average doctor’s novel … Because yes, that is of course not a decent book, a doctor’s novel. It’s even in the title of the article.

Although in the beginning it was sometimes difficult to get the books on the shelves of bookstores. “Well Mr. Knol, those seven Sisters of yours, we’ll see, they said. But those are the same booksellers who called up to three or four times this week to increase their order.”

This is in the same article and this is a serious problem. I often speak with Dutch publishers in the New Adult, Romance, Sports Romance, Dark Romance genre. After all, I am an author in this genre myself. Often I hear: ‘We get our sales from Kobo. Bookstores don’t put us in the store. It is not literary enough and does not sell. Meanwhile, Romance is the most selling genre in the world, but that aside.

Worldwide

This is not a Dutch problem. This is a global problem. I make no bones about the fact that I actually mainly read English. Every now and then I read a Dutch novel, but there are simply not many authors in the Netherlands who write in this genre. Fortunately, there is a higher turnout and more and more to come. (This is speculation, but I think for the reason already mentioned by the NOS for Lucinda Riley: big publishers are not interested. It is the smaller publishers who dare). But … you see the same in America. Most of the romance there comes from indie authors.

I can hear you think: Indie Authors?
These are authors who publish themselves. So like me. There are a lot less authors who publish traditionally, but luckily they are there. In America too, there is a stigma surrounding Romance.
In my article tomorrow, I will elaborate on this stigma and what you as a reader or author sometimes (or often) hear. Plus some examples of romance books that contradict this stigma

{:}
Volg:
DunTax
DunTax

Mariëlle blogt hier als lezer, kijker en schrijver. Verder vertelt ze over haar leven als tweelingmama. Ook is zij schrijver van de New Adult-serie Structure en staat ze drie dagen per week voor haar SBO-klas.

Find me on: Web | Twitter | Instagram

Delen is lief!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.