The Shape of Water

Doug Jones, Vanessa Taylor, and Sally Hawkins in The Shape of Water (2017)

 

 

Voordat ik deze recensie schreef, heb ik interviews bekeken. Ik heb eigenlijk geen idee waarom, maar ik weet wel dat hij mijn perspectief op de film veranderd heeft.

Ik ben al fan van Guilmero Del Toro sinds ik een klein meisje was. Dat ik dan een gat in de lucht spring omdat hij wat nieuws in het leven brengt, daar kan ik ook niets aandoen.
“He’s a wild creature. We can’t ask him to be anything else.”

The Shape of Water is eigenlijk een soort van sprookje. Je kunt het zien als een vreemde versie van Beauty and the Beast.

Eén ding wat ik heel bijzonder vond aan deze film was hoe goed de hoofdpersoon, Elisa, naar voren kwam. We weten vanuit de trailers al dat ze niet kan praten en gebruikt maakt van gebarentaal. Wat je heel goed naar voren ziet komen is de manier waarop mensen reageren op iemand zoals zij. De massa die denkt dat ze gestoord is, terwijl ze in de werkelijkheid tien keer slimmer is dan hen.
“Now, you said that – you know, he was worshipped like a god. Now, is he a god? I dunno if he’s a god. I mean he ate a cat, so I mean, I don’t, I don’t know! I don’t know, but… I mean, we have to keep him around, a while… Little while.”

Collega Zelda is iemand die de tijd dat Elisa niet spreekt wel vult met haar eigen woorden. Ik vind de manier waarop ze zich op een zogenaamde subtiele manier uitspreekt naar haar meerdere erg grappig.

Giles is een homoseksuele buurman die naast Elisa woont en geld probeert te verdienen met het maken van reclame. Het is duidelijk te zien dat hij gevoelens heeft voor een jonge man en niet geaccepteerd wordt door de maatschappij.

En dan nu waar het omdraaid. Het monster, zoals ze hem noemen in de film. Ik vond het supervet om te zien hoe Del Toro ervoor gezorgd heeft dat hij zijn eigen stem kreeg. Hij was erg intelligent, communiceerde met Elisa, maar zorgde er toch voor dat het een ‘wilde’ bleef. Hoe de relatie tussen Elisa en het wezen zich ontwikkeld vond ik echt prachtig om te zien. Elkaar aankijken, eieren, het luisteren naar muziek en nog veel meer dingen. Ik kon, na het kijken van de film eerlijk zeggen dat het wel echt een sprookje leek.
“Elisa honey, make a sound on the phone if you can hear.”

Leave Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge