Tarryn Fisher – Atheïsts who kneel and pray

Tarryn Fisher – Atheïsts who kneel and prayAtheists Who Kneel and Pray Geschreven door Tarryn Fisher
Uitgever CreateSpace Op July 13th 2017
ISBN: 1548739472
Genres: Contemporary, New Adult, Romance
Pagina's: 336
Goodreads
three-half-stars

Yara Phillips is a wandering muse.

She dates men who need her, but always moves on to something new, never staying in one place for very long.

David Lisey is in need of a muse.

A talented musician lacking lyrical inspiration. When he first sees her, he knows he's found what he's been looking for.

Yara believes she can give David exactly what he needs to reach his full potential:A broken heart.

David’s religion is love.

Yara’s religion is heartache.

Neither is willing to surrender, but religion always requires sacrifice.

Mijn recensie van Atheïsts who kneel and pray:

There is no moving on when you’re truly in love. You try and you keep trying, but that love is a stain on your life. it’s just not that easy.

 Het verhaal van Atheïsts who kneel and pray.

Yara krijgt een mail van David. Of ze kunnen praten. Dat is het begin van het verhaal van hen.

Yara is een meisje dat kunstenaars date om hun muze te zijn. David is op zoek naar een muze want zijn muziek moet beter. Een deal wordt gemaakt. Zij beloofd hem een gebroken hart te geven. Maar David is ervan overtuigd dat hij Yara zover krijgt om een echte kans op liefde te wagen.

Atheïsts who kneel and pray neemt je mee op de reis van David en Yara. Hoe ze bij elkaar komen en waarom David heeft gemaild naar Yara. Langzaam kom je erachter of Yara David een gebroken hart bezorgd of dat David toch aan Yara laat zien wat echte liefde is.

You young people treat love like it’s an accessory, not a matter of life and death. You’re amused by it, in love with the idea of it. You make all of your songs and books about it, but don’t know how to live it out. Love is not part of something else. It’s the only thing.

Schrijfstijl:

Tarryn heeft een hele eigen schrijfstijl die ik al leerde kennen in de Love me with lies serie. Je houdt ervan of je hebt er een hekel aan. Ik hou ervan. Ik vind het knap hoe ze het schrijft. Het is geen supervlotte schrijfstijl, want je moet echt wel opletten wat je leest. Maar het blijft boeien en het past helemaal bij haar verhalen.

That’s good. You don’t forgive because they deserve it. Most of the time they don’t. You forgive to keep your heart soft. To move forward without bitterness. Forgiveness is for you.

Wat vind ik van Atheïsts who kneel and pray?

Ik heb werkelijk geen idee. De karakters zijn raar. Nou ja. Raar is niet het goede woord. Ze zijn uitgesproken en houden zich echt aan hoe ze zijn. Yara is apart. Heel apart. Ze heeft ongelooflijke issues waarmee ze David veel pijn doet. En toch houdt hij van haar. Als ik David was had ik allang gezegd dikke doei met jou. Tegelijkertijd vind ik het super mooi dat hij dat juist niet doet. Dat hij vasthoudt aan zijn liefde.

Het complete verhaal heeft me verwart. Ergens hoopte ik op dit eind en van de andere kant wilde ik het totaal de andere kant op hebben. Alleen ben ik nog steeds een beetje vaag over de ommekeer van Yara. Ik begrijp niet helemaal wanneer ze nou het licht zag.

Let wel op… Tarryn geeft nooit een compleet afgesloten eind als een happily ever after. Het is een… hun verhaal stopt hier. Bedenk zelf maar wat er over tien jaar is. Maar dat hoort bij de charme.

The most twisted thing about being an artist comes when you understand you’re creating for one specific person. The painful part is realizing who that person is, and the devastating part is knowing the compulsion will never go away.

Conclusie

Zeker de moeite waard

 

 

three-half-stars

Sharing is caring

Leave Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge