Depressie: Mijn eerste depressie

Mijn depressie.

Laat ik beginnen met het vertellen dat depressie iets is waar je niet licht op na moet denken. Mensen snappen vaak niet dat je vecht tegen iets dat onzichtbaar is voor de buitenwereld, maar de werkelijk is dat je vecht tegen je gedachten. Om mensen te laten begrijpen hoe het voor mij is, laat ik ze indenken hoe het is om een tijd te wonen in een donkere kamer waar geen uitgang zit. Daar woonde ik jarenlang. Om precies te zijn vanaf mijn vijftiende tot mijn negentiende. Ik was alleen. Ik begreep niet wat er met me gebeurde. Ik stond machteloos tegen gevoelens die niet van mijzelf leken te zijn. Ik wilde niet zo zijn, maar de waarheid was nog veel erger… Ik werd onzichtbaar. School, werk, mijn sociale leven… Veroorzaakt door iets dat onmogelijk uit te schakelen was.

Er zijn maar weinig mensen die weten waar ik door heen ben gegaan in die tijd. Zelfs mijn ouders niet… Ik was geen prater en het gebeurt nog vaak genoeg dat mensen bepaalde gevoelens eruit moeten trekken voordat ik terugkeer in dat donkere kamertje.

Ik was vijftien toen ik mijn eerste depressie kreeg. Zestien toen ik gediagnosticeerd werd onder het hokje “zwaar”. Kun je het je voorstellen als je een puber bent? Hormonen en je wordt in dat hokje geplaatst? Ik ontkende alles wat mijn psycholoog zei. Ik geloofde er niets van, maar toch was er dat stemmetje achter in mijn hoofd dat me uitlachte omdat ik zo vreselijk naïef was.
Zonder dat mijn ouders ervan wisten, bezocht ik elke week een psycholoog waar ik therapie kreeg die absoluut zijn werk niet deed. De enige reden waarom ik daar zat, was door een vertrouwenspersoon van de opleiding waar ik studeerde. Op een dag besloot ik dat ik het niet meer aankon en het enige wat ik nog kon was: huilen, huilen en huilen. Als iemand al zolang alles bij elkaar probeert te houden omdat de schaamte en de pijn teveel worden, eindigt dat in een ramp. Vooral als je ineens je geheim moet delen met iemand die je elke dag les geeft en je in de ogen zal aankijken om te zien of alles goed met je gaat.

In deze tijd ging ik behoorlijk bergafwaarts… Het hielp niet dat al mijn klasgenoten een hekel aan me hadden of opzettelijk probeerde me in de weg te zitten. Inmiddels vind ik het helemaal niet meer belangrijk wat mensen van me vinden. Je haat me of je houdt van me. Tenslotte kun je niet iedereen op de wereld aardig vinden, zolang je maar respect toont. Ik spijbelde vaak een aantal uren van de dag om weg te komen van school. Huiswerk was een begrip waar ik nauwelijks iets aandeed en ik kreeg simpelweg dezelfde als mijn klasgenoten omdat het vaak opdrachten waar die samen gemaakt moest worden. Ik loog alles bij elkaar. Ik werd een meester in manipulatie. Iets waar ik nog altijd spijt van heb. Je kan zeggen dat het zelfbescherming is, maar de keiharde waarheid was, dat ik mezelf probeerde te redde.

Zelfvernietigend

Langzaamaan was ik bezig met mezelf aan het vernietigen en de gedachte daaraan vond ik niet eens beangstigd. Nee, ik had er eerder vrede mee. Als ik weg was, zou de pijn ophouden. Dan zou de schaamte verdwijnen.

Zoals vele zullen verkennen, is dat de zelfmoord gedachte. Geloof me… Ik heb er zo vaak aangedacht dat het niet eens meer te tellen is op slechts twee handen. De hoe, waar en wat. Ik schud nu mijn hoofd terwijl ik dit type. De enige reden waarom ik niet ben verdwenen in die tijd is omdat ik altijd bang geweest voor pijn. Daarbij vond ik mezelf laf als ik niet nog niet had gevochten voor een beter leven.

Vechten dat was blijkbaar iets wat ik moest doen en waar ik absoluut geen zin in had…

Volg:
Melanie van Garderen
Melanie van Garderen

Melanie blogt hier als lezer, kijker en schrijver. Ook is zij schrijver van de Thriller Cyanide

Delen is lief!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge