Neusamandelen en onze avonturen 2

De operatie

Dag neusamandelen

Op vrijdag 20 december 2019 was het zover. Mycah werd geopereerd. Wij vonden het doodeng. We moesten ons al om 7 uur melden en Mycah moest nuchter zijn. We hebben ons daarom eerst zelf aangekleed en daarna hem wakker gemaakt, aangekleed en vertrokken. Ik vond dit zelf nogal een dingetje, maar alles om die stomme neusamandelen eruit te werken.

Operatie

Om 10 voor half 10… ja, ja, zo lang hebben we hem bezig moeten houden zonder enig eten of drinken, was het eindelijk zover. Mycah zat bij Marc, dus die is met hem meegegaan. Er mocht immers maar 1 ouder mee naar de narcose en wachten tot hij bijkwam. Niet ideaal, maar opnieuw, die neusamandelen moeten oprotten. Marc had hem in zijn armen toen hij de gang in liep en hij keek over Marcs schouder naar mij. Hij riep nog mama? Nou, dat was wel even slikken.

Om er niet teveel over na te hoeven denken, ben ik wat gaan eten en drinken in het restaurant van het ziekenhuis. Wij hadden immers ook nog niet gegeten. Daarna ben ik terug naar boven gegaan en naar de kamer om te wachten. Het duurde best wel heel lang. Hopelijk was alles goed gegaan met die neusamandelen, want ik begon me nu toch wel echt zorgen te maken.

Zo groot als een kastanje

Uiteindelijk kwamen ze om kwart voor 12 binnen. Mycah weer bij Marc in zijn armen, een deken om hem heen, bloed onder zijn neusje. Meteen overstuur en zijn armen naar mij uitstrekkend. Mama!

Marc gaf hem meteen aan mij en keek zelf ook maar wit. Ik vroeg hoe het was gegaan. Marc zei dat hij het behoorlijk heftig vond. Het inslapen was allemaal redelijk verlopen, maar de KNO-arts was heel erg geschrokken van zijn amandel. Hij was zo groot als kastanje en daardoor moeilijk te verwijderen. Tjah, haal dat maar eens door zo’n neusje. Hierdoor was er veel bloed en hij heeft ook wat doorgeslikt. Alles was verder wel goed verlopen, maar hij was lichtelijk in paniek wakker geworden. Gelukkig was Marc er toen al bijgehaald en die had hem ook al opgepakt.

Al met al is alles prima verlopen, maar je kunt je voorstellen hoe boos ik ben op de KNO-arts van Bernhoven. Dit had allemaal niet gehoeven als hij Mycah gewoon van die vervelende neusamandelen had verlost.

Door al het wachten, liep hij inmiddels net een week. 3 weken na de operatie begon hij te praten. Hij snurkt niet meer en kan het redden op 1 slaapje, want hij heeft nu zoveel zuurstof dat hij niet meteen uitgeput is. En volgens mij is hij al flink aangekomen, maar officieel gaan we dat binnenkort wegen bij de kinderarts. Nu nog even een klacht indienen over de KNO-arts van het eerste ziekenhuis. Maar wij zijn van die stomme neusamandelen af.

Hier lees je over Mycahs eerste KNO-bezoek.

Hier lees je over de avonturen met de neusamandelen deel 1

0
Volg:
duntax
duntax

Mariëlle blogt hier als lezer, kijker en schrijver. Verder vertelt ze over haar leven als tweelingmama. Ook is zij schrijver van de New Adult-serie Structure en staat ze drie dagen per week voor haar SBO-klas.

Find me on: Web | Twitter | Instagram

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge