It ain’t me, babe door Tillie Cole

Het verhaal van It ain’t me, babe.

River “Styx” Nash kan al vanaf dat hij klein is, niet praten. Behalve tegen zijn vader en zijn beste vriend. Op een dag moet hij met zijn vader mee voor een klus en ze belanden in de bossen. Als zijn vader bezig is, dwaalt Styx af en komt een hek tegen. Aan de andere kant zit een meisje met wolfachtig blauwe ogen.

Styx is het meisje nooit vergeten. Inmiddels is hij zesentwintig en de beroemde Hangmen Mute. De president van de Hades Hangmen Motorcycle Club. Hij heeft geleerd om niemand dichtbij te laten komen. Hij gebruikt zijn vuisten om te compenseren voor zijn woorden. En dan vindt hij een gewonde jonge vrouw, met wolfachtig, blauwe ogen.

Mae is de jongen aan de andere kant van het hek nooit vergeten. Het hek waarbinnen zij haar leven kent als vervloekte. Ze kent alleen het leven onder de regels van Profeet David. Hij verkondigt het woord van God, maar zij moet weg vanonder zijn duim en vlucht. Opgejaagd door haar eigen mensen, gevlucht van het enige veilige dat ze kent, belandt ze bij Styx.

“For the first time in my life, I feel wanted… like I finally belong. There is nowhere on Earth I would rather be than here with you. You do not cage me, Styx. You make me soar.”

Schrijfstijl:

Tillie schrijft deze verhalen ruw. Zoals zou moeten bij een MC. Er is niets moois aan een MC en dat merk je in de woorden die ze gebruikt. Er wordt veel expliciete taal gebruikt en veel gescholden. Vrouwen zijn bitches en niet eens bedoelt als scheldwoord. Dit laatste was het enige waar ik me aan stoorde (want dit is niet altijd zo), maar het beeldende vond ik goed gedaan en ik bleef lezen want ik wilde weten hoe het verder ging. Ze schrijft vanuit Mae en Styx zodat je beide inzichten krijgt en dat is in dit geval heel belangrijk.

Mae was mine. Fifteen long years of wanting her to be mine, and here she sat, curled up in my arms – a fuckin’ angel in hell.

Wat vind ik van It ain’t me, babe

Ik vond het verhaal goed in elkaar zitten. Het was mijn allereerste MC story en ik vind het harde wereldje wel tof. Ik kon alleen niet echt wennen aan het bitchen. Gelukkig gebruikte de hoofdpersoon het minder dan zijn beste vriend, dus dat scheelde veel.
Ook moest ik even wennen aan Mae. Ze komt uit een commune, maar accepteert heel veel, heel snel. Ergens liet het me twijfelen want hoe schakelt ze zo snel. Maar dat kan natuurlijk per persoonlijkheid verschillen. Inmiddels lees ik boek twee en dat gaat heel anders. Het is me nu dan ook wel duidelijk dat het vooral Mae’s persoonlijkheid is en daardoor kan ik dit beter accepteren.

Ik vond het prachtig dat Styx niet praat. Dat er wordt gesproken met gebarentaal. Het wordt ook goed uitgewerkt en niet maar half. Soms was het lastig lezen omdat ze alles stotterend heeft geschreven, wat hij wel zegt in plaats van er gewoon achter zetten: stotterde hij. Maar verder werd het goed uitgevoerd.

Al met al vond ik het een erg leuke kennismaking met Tillie Cole en de Hades Hangmen. Ik wil graag verder met de serie en ben erg benieuwd naar deel 3. Het verhaal loopt door, dus je moet het wel op volgorde lezen.
Het einde was heel verrassend en erg goed uitgevoerd.

Live free, ride free, die free.

Conclusie

Ben erg benieuwd hoe dit verder gaat. Ondanks dat het over andere personages gaat.

Kopen op Kobo | It Ain’t Me, Babe (Hades Hangmen Book 1)” rel=”noopener noreferrer”>Amazon

Volg:
DunTax
DunTax

Mariëlle blogt hier als lezer, kijker en schrijver. Verder vertelt ze over haar leven als tweelingmama. Ook is zij schrijver van de New Adult-serie Structure en staat ze drie dagen per week voor haar SBO-klas.

Find me on: Web | Twitter | Instagram

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.