It ain’t me, babe door Tillie Cole

Dit boek kan als vervelend ervaren worden door mensen onder de 18. Het bevat seks of drugs/alcohol gebruik of geweld.
It ain’t me, babe door Tillie ColeIt Ain't Me, Babe Geschreven door Tillie Cole
Serie: ,
Uitgever CreateSpace Independent Publishing Platform Op 26 April 2014
Genres: Dark Romance
Goodreads
three-half-stars

Sinning never felt so good… A fortuitous encounter. A meeting that should never have happened.

Many years ago, two children from completely different worlds forged a connection, a fateful connection, an unbreakable bond that would change their lives forever…

Salome knows only one way to live—under Prophet David’s rule. In the commune she calls home, Salome knows nothing of life beyond her strict faith, nor of life beyond the Fence—the fence that cages her, keeps her trapped in an endless cycle of misery. A life she believes she is destined to always lead, until a horrific event sets her free.

Fleeing the absolute safety of all she has ever known, Salome is thrust into the world outside, a frightening world full of uncertainty and sin; into the protective arms of a person she believed she would never see again.

River ‘Styx’ Nash knows one thing for certain in life—he was born and bred to wear a cut. Raised in a turbulent world of sex, Harleys, and drugs, Styx, unexpectedly has the heavy burden of the Hades Hangmen gavel thrust upon him, and all at the ripe old age of twenty-six—much to his rivals’ delight.

Haunted by a crushing speech impediment, Styx quickly learns to deal with his haters. Powerful fists, an iron jaw and the skillful use of his treasured German blade has earned him a fearsome reputation as a man not to be messed with in the shadowy world of outlaw MC’s. A reputation that successfully keeps most people far, far away.

Styx has one rule in life—never let anyone get too close. It’s a plan that he has stuck to for years, that is, until a young woman is found injured on his lot… a woman who looks uncannily familiar, a woman who clearly does not belong in his world, yet a woman he feels reluctant to let go…

Het verhaal van It ain’t me, babe.

River “Styx” Nash kan al vanaf dat hij klein is, niet praten. Behalve tegen zijn vader en zijn beste vriend. Op een dag moet hij met zijn vader mee voor een klus en ze belanden in de bossen. Als zijn vader bezig is, dwaalt Styx af en komt een hek tegen. Aan de andere kant zit een meisje met wolfachtig blauwe ogen.

Styx is het meisje nooit vergeten. Inmiddels is hij zesentwintig en de beroemde Hangmen Mute. De president van de Hades Hangmen Motorcycle Club. Hij heeft geleerd om niemand dichtbij te laten komen. Hij gebruikt zijn vuisten om te compenseren voor zijn woorden. En dan vindt hij een gewonde jonge vrouw, met wolfachtig, blauwe ogen.

Mae is de jongen aan de andere kant van het hek nooit vergeten. Het hek waarbinnen zij haar leven kent als vervloekte. Ze kent alleen het leven onder de regels van Profeet David. Hij verkondigt het woord van God, maar zij moet weg vanonder zijn duim en vlucht. Opgejaagd door haar eigen mensen, gevlucht van het enige veilige dat ze kent, belandt ze bij Styx.

“For the first time in my life, I feel wanted… like I finally belong. There is nowhere on Earth I would rather be than here with you. You do not cage me, Styx. You make me soar.”

Schrijfstijl:

Tillie schrijft deze verhalen ruw. Zoals zou moeten bij een MC. Er is niets moois aan een MC en dat merk je in de woorden die ze gebruikt. Er wordt veel expliciete taal gebruikt en veel gescholden. Vrouwen zijn bitches en niet eens bedoelt als scheldwoord. Dit laatste was het enige waar ik me aan stoorde (want dit is niet altijd zo), maar het beeldende vond ik goed gedaan en ik bleef lezen want ik wilde weten hoe het verder ging. Ze schrijft vanuit Mae en Styx zodat je beide inzichten krijgt en dat is in dit geval heel belangrijk.

Mae was mine. Fifteen long years of wanting her to be mine, and here she sat, curled up in my arms – a fuckin’ angel in hell.

Wat vind ik van It ain’t me, babe

Ik vond het verhaal goed in elkaar zitten. Het was mijn allereerste MC story en ik vind het harde wereldje wel tof. Ik kon alleen niet echt wennen aan het bitchen. Gelukkig gebruikte de hoofdpersoon het minder dan zijn beste vriend, dus dat scheelde veel.
Ook moest ik even wennen aan Mae. Ze komt uit een commune, maar accepteert heel veel, heel snel. Ergens liet het me twijfelen want hoe schakelt ze zo snel. Maar dat kan natuurlijk per persoonlijkheid verschillen. Inmiddels lees ik boek twee en dat gaat heel anders. Het is me nu dan ook wel duidelijk dat het vooral Mae’s persoonlijkheid is en daardoor kan ik dit beter accepteren.

Ik vond het prachtig dat Styx niet praat. Dat er wordt gesproken met gebarentaal. Het wordt ook goed uitgewerkt en niet maar half. Soms was het lastig lezen omdat ze alles stotterend heeft geschreven, wat hij wel zegt in plaats van er gewoon achter zetten: stotterde hij. Maar verder werd het goed uitgevoerd.

Al met al vond ik het een erg leuke kennismaking met Tillie Cole en de Hades Hangmen. Ik wil graag verder met de serie en ben erg benieuwd naar deel 3. Het verhaal loopt door, dus je moet het wel op volgorde lezen.
Het einde was heel verrassend en erg goed uitgevoerd.

Live free, ride free, die free.

Conclusie

Ben erg benieuwd hoe dit verder gaat. Ondanks dat het over andere personages gaat.

Kopen op Kobo | Amazon

three-half-stars
Volg:
duntax
duntax

Mariëlle blogt hier als lezer, kijker en schrijver. Verder vertelt ze over haar leven als tweelingmama. Ook is zij schrijver van de New Adult-serie Structure en staat ze drie dagen per week voor haar SBO-klas.

Find me on: Web | Twitter | Instagram

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge