Hoe kwam je verhaal tot stand?

Hoe kwam je verhaal tot stand?

Een paar dagen voor mijn 23ste verjaardag zat ik een videoclip van een band te kijken. Hoe vaak ik deze al had gezien was toen al niet meer op twee handen te tellen. Ik geloof, als ik het goed schat, was ik 15 toen ik deze band ontdekte.

Als je niet van rock/metal houd raad ik je aan niet op afspelen te klikken. De band genaamd Deathstars maakte het nummer Cyanide. Het is toch vreemd als je het al vaak genoeg gezien hebt om er verveeld van te raken dat er opeens een idee in je hoofd schiet? Het gebeurde mij toch echt. Binnen vier dagen had ik vijftig bladzijdes geschreven. Ik ben niet van plan deze terug te gaan lezen, want ik denk dat ik zowel ga huilen als lachen.

Ik had een hoofdkarakter in mijn hoofd, een jongeman, zijn vader en een plaats waarin het verhaal zich afspeelde. Maar terwijl je aan het schrijven bent kom je er langzaam achter dat er van alles mist. Ik kreeg er daarom nog een broer bij, een paar andere mensen en ben ik een beetje gaan plotten (dat deed ik toen nog). Daar kwamen wel wat goede richtlijnen uit, maar ik was echter niet tevreden. Het was te simpel, te makkelijk (Ik maak het mezelf graag moeilijk). Veel van mijn karakters zijn gecompliceerd op een manier – zonder spoiler – dat ze een eigen agenda hebben. Dat maakt het mij soms moeilijk om te beschrijven wat hij/zij bedoelt, omdat ik de reden weet maar deze op dat moment nog niet openbaar kan maken.
Ik, als lezer, ben iemand die overal wat achter zoekt. Nu neem ik een voorbeeld aan Sarah J Maas… Zij is als schrijver – in mijn ogen – een God. Vanaf boek één heeft zij allerlei verwijzingen gebruikt die duidelijk werden in boek twee en ik heb niet overal twee keer bij nagedacht. In de Throne of Glass serie betrap ik mezelf erop dat ik dit continu doe. In mijn eigen boeken is dit iets wat ik zelf probeer te creëren.

Naarmate je verder schrijft openbaart zich steeds meer. Ik leerde mijn karakters steeds beter kennen. Daarmee bedoel ik: hun gewoontes, de manier van bewegingen, hun denkwijze, het doel, zoals bij mij: de geheime agenda en nog veel meer. Er zit echter ook een valkuil aan vast… Ik schrijf vaak met deze zin: Wat logisch is voor jou als schrijver, is onlogisch voor je lezer. Elk karakter is een deel van mij, ze dragen iets van mij mee. Ik vergat heel vaak te beschrijven waarom iemand over een bepaald onderwerp zo nadacht, de werkelijke reden. Mijn probleem is dat ik ze te goed ken en daardoor fouten maak in mijn verhaal. Terwijl ik dit deed, gebeurde er ook van alles binnen het verhaal.
Opeens deed mijn karakter dingen die totaal niet bij hem paste en hierdoor veranderde de grote lijn binnen het verhaal.

Ik krijg inspiratie als ik naar films kijk, andere boeken lees of zelfs als ik simpel door het park loop met de hond. Mijn boek komt eigenlijk steeds beetje bij beetje tot stand. Maar het belangrijkste is – vind ik – om het uiteindelijke doel of einde al te weten, voordat ik de rest op tafel heb leggen. Uiteindelijk moet ik hier naartoe gaan schrijven.

Vertel me hoe jullie boek tot stand is gekomen en of je plot of niet?

Leave Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge