Het eerste jaar van de tweeling

Toen ik zwanger was kreeg ik horrorverhalen te horen. “Oh het eerste jaar is verschrikkelijk. Je hebt je handen vol.” Zelfs mensen zonder tweeling hadden hun mening. “Ik vond het met één al ontzettend zwaar.”
Wel heb ik vooraf aan mijn schoonheidsspecialiste die ook een tweelingmama is wat tips gevraagd want tjah… hoe laat je twee baby’s tegelijk boeren. Simpel: ze zijn echt zelden tegelijkertijd klaar.

Wat is me het meest bijgebleven van het eerste jaar?

  1. De bevalling natuurlijk. Mensen zeggen dat je het snel weer vergeet, maar ik weet het nog wel hoor. Dat Lennox geen zin had, dat Mycah een duwpartij nodig had. Dat ik maar ternauwernood geen keizersnede hoefde. Thank god! Als je precies wil weten hoe en wat, moet je even deze blog lezen.
  2. De eerste week thuis. Hoe nieuw alles was en hoe klein dat ze waren. De eerste keer in bad en dat de navelstreng eraf viel (ieuwl).
  3. Alle eerste keren. In bad, samen met ze in bad/douche, lachen, in Mycahs geval: snurken, bewust terugpraten, kruipen en nu zelfs stappen. Het eerste potje, het eerste stukje fruit. Zo kan ik nog wel even doorgaan.
eerste fruithap
Ugh wat heb je nou in mijn mond gestopt?

Is het zo zwaar als ze zeggen?

Hm, ik heb een hele makkelijke dochter. Lennox speelt zelf, vermaakt zichzelf en tenzij ze ziek is, heb je geen kind aan haar. Mycah is heel anders. Heeft meer aandacht nodig, is sneller ziek, piept sneller om kleine dingetjes en luistert slechter. Al met al vind ik het wel meevallen. Tuurlijk zijn er drukke, vervelende dagen waarin ik aan het eind van de dag denk: waar ben ik aan begonnen. Maar er zijn ook genoeg heerlijke dagen waarin ze lekker spelen, lief zijn en het de leukste kinderen op aarde zijn.

Dus nee, ik vind het niet zo zwaar als ze zeggen. Tenminste niet het eerste jaar. Misschien komt het nog (klopt af op de houten tafel), misschien ook niet. Ja, het is even puzzelen hoe het allemaal moet met twee kinderen in plaats van één, maar ik ben juf, dus ik ben van de regelmaat en ik moet zeggen dat werkt hier prima. Tegelijk eten, tegelijk drinken. Zo heb je pieken en dalen in je tijd zitten en voor mij werkt dat fantastisch. Daarnaast ben ik behoorlijk flexibel. Lukt het niet linksom, dan doen we het wel rechtsom. Lukt het niet in één keer, dan proberen we het nog een keer. Het komt altijd wel goed.

Wat een mooi kleed!

Nou, dat was dan het eerste jaar

En ik kan niet wachten op het tweede jaar. Het jaar waarin ze gaan lopen, dat ik ze moet vangen, dat we in de tuin kunnen spelen, dat we allemaal nieuwe mijlpalen gaan beleven. Ik kan niet wachten, echt niet! Ik wil staartjes en vlechtjes maken. Stoere sneakers aantrekken en gave spijkerbroekjes. Ik kan zelfs niet wachten op zindelijkheid, maar dat zal iets langer duren haha.

Maar, we zijn de fles aan het afbouwen en dat gaat goed. Ze eten meer en meer wat wij eten. En ze drinken uit bekers. De stapjes zijn aan het komen en het lopen zal niet lang meer op zich wachten. Ik heb er zin in.

De bekers heb ik hier besteld en ik ben er superblij mee!

Volg je mij al op Instagram? Dan zie je daar hoe ze groeien, wat ze meemaken en hoe het met mijn boeken gaat!

Volg:
duntax
duntax

Mariëlle blogt hier als lezer, kijker en schrijver. Verder vertelt ze over haar leven als tweelingmama. Ook is zij schrijver van de New Adult-serie Structure en staat ze drie dagen per week voor haar SBO-klas.

Find me on: Web | Twitter | Instagram

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge