Depressie: Mijn weigering van medicatiegebruik

Medicatie of geen medicatie?

Er zijn een aantal redenen waarom ik tegen het gebruik van medicatie ben.
1. Het is puur vergif. Er zitten middelen in die samengevoegd worden samen met drugs en dan zou ik dat gaan slikken? Ik was depressief, niet dom.
2. Als ik was ervan (en nog steeds) dat je lichaam in staat is (met hulp) om te herstellen.
3. Ik verloor een familielid. Wat ik er duidelijk bij moet vertellen, is dat ik haar nog altijd beschouwde als mijn nicht. Zelfs door de scheiding van iemand in mijn familie. Sindsdien ben ik ervan overtuigd dat alle medicatie pretty much troep is. Als het niet hoeft, neem ik niets in. Als ik ziek ben? Jammer dan. Uitzieken dan maar. Een pilletje is er simpelweg om de pijn te verzachten om ontstekingen te voorkomen. Ik heb dat niet nodig. Haar dood deed me realiseren hoe kwetsbaar het leven was en is.

Ik verloor haar toen ik vijftien was omdat ze haar eigen leven nam. Ze nam haar eigen leven door meerdere factoren waar we pas later achterkwamen. En het idiote is er niemand was die er iets aandeed. Niet omdat ze zwak waren, maar omdat we meesters zijn in manipulatie. Helaas weet ik nog altijd niet alle details omdat het dossier (zover ik weet niet is geopend). Echter weet ik niet of het wil weten want er is een kans dat ik achter de tralies beland.

Hij nam me mijn nicht af. Ik noem hem hem omdat ik ten eerste het beestje geen naam wil geven aangezien het gewoon een wild beest is dat ik een rechtszaak aan zijn broek had moeten spannen voor wat hij heeft gedaan.
Ze was twintig toen ze besloot haar eigen leven te nemen door voor een trein te springen. Ik vroeg me af waarom wat er in die laatste seconden door hoofd was gegaan toen ze die keuze maakte. Later kwam ik erachter dat er waarschijnlijk niets doorheen was gegaan toen het duidelijk werd hoeveel drugs er in haar lichaam zat. Niet te vergeten de alcohol. Ze was zowel dronken als high.
Een man die haar probeerde redden door het spoor op te rennen en haar vast te willen grijpen voordat de trein daadwerkelijk in de buurt was, raakte zelf gewond. Maar er was in ieder geval één iemand die iets probeerde te doen.
Om diezelfde tijd liepen er schoolkinderen vlakbij het spoor die hebben moeten meemaken hoe iemand zijn eigen leven nam.

Dat is de reden waarom ik alles vermijd wat de maken heeft met drugs, medicatie en alcohol. Dit is misschien een beetje hypocriet aangezien ik wel eens drink, maar over het algemeen is het niet iets wat ik doe. In mijn eigen hoofd heb ik mezelf wijsgemaakt hoe slecht alles voor is en door zoals dat, je leven weg is.

De psycholoog

Elke sessie ik had begon ze over het gebruik van medicatie. Je bent zestien en daardoor beïnvloedbaar daar alles en iedereen je omgeving. Ik wist heel goed wat antidepressiva met iemand deed. Google was je beste vriend.
De grootste grap was hoe ze me aan de hoogste dosering wilde zetten… De hoogste dosering betekent in mijn ogen dat je een wandelend lijk wordt, terwijl je ademt, eet en de rest van je leven leeft. Het antwoord was nee, elke sessie opnieuw. Elke keer probeerde ze me opnieuw te overtuigen hoe goed het zou kunnen helpen. En elke keer werd ik alleen maar meer vastberaden om die troep niet te gebruiken.

(Toch wil ik iedereen meegeven dat dit mijn keuze was. En dat ik daar nog altijd achter sta. Iedereen die in een depressie zit, luister alsjeblieft naar je psycholoog. Het kan mensen ook zeker goed doen bij het gebruik van deze medicatie. Ik sta er simpelweg alleen niet achter).

Overwogen?

Er zijn momenten geweest waarin ik heb overwogen om het toch te gaan slikken. Simpelweg omdat ik wel klaar was met mijn hele leven. Misschien omdat ik zag hoe hard ik achteruit ging in deze tijd. Of door andere redenen die ik niet meer voor me kan halen.

Eentje die steeds weer naar voren kwam en komt van vroeger, was hoe ik haar ervan wilde overtuigen om me op te sluiten. (Er zijn genoeg psychologen die je in de maling kunt nemen, door te zeggen wat ze willen horen). Deze vrouw trapte daar absoluut niet in.
Ik was ervan overtuigd dat als ze me op zou laten sluiten in een kliniek dat dan alles goed zou komen. De echte waarheid lag iets anders. Opsluiting betekende dat ik in mijn ogen niet meer hoefde te dealen met de wereld. Dat was makkelijk. Ik hoefde dan nergens meer aan te denken, niets meer te doen. Zo kon ik verdwijnen.

Maar nee… Ze liet me gewoon lopen en ik was nog nooit zo teleurgesteld geweest in iemand…

Volg:
Melanie van Garderen
Melanie van Garderen

Melanie blogt hier als lezer, kijker en schrijver. Ook is zij schrijver van de Thriller Cyanide

Delen is lief!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge