De actrice in mij – Blogtour

Wij doen mee met de blogtour van de actrice in mij door Sanne Hillemans. Je kunt deze hele week de eerste twee hoofdstukken gratis lezen, door van blog naar blog te reizen.
Het eerste deel kun je bij Veronique vinden.
Het vorige deel bij Judith en vandaag hier bij Mel en mij.

De actrice in mij (gesigneerd)

Stuk van het hoofdstuk

Zijn blik verplaatst zich naar iets achter me en hij steekt zijn hand op met een blijk van herkenning op zijn gezicht. Vervolgens kijkt hij kort naar mij en weer over mijn schouder. 

‘Sorry, ik moet even snel met iemand praten.’

‘Val ik tegen in het echt?’ Omdat ik het antwoord al denk te weten, durf ik de vraag te stellen, maar ergens diep vanbinnen is een deel van me bang dat hij bevestigend antwoordt. 

‘Integendeel,’ fluistert Nick, terwijl hij zijn hand op mijn bovenarm plaatst. Weer die elektriciteit. ‘Ik ben zo terug.’

Ik verbied mezelf om te kijken als hij weggelopen is, maar pas nu hij uit mijn persoonlijke ruimte is, voel ik het effect dat hij op mijn lichaam had. Zweet prikt onder mijn oksels, alle haartjes op mijn armen staan recht overeind en mijn mond is droog, om nog maar niet te spreken over m’n doorweekte slipje. Ik ben niet het type dat je laat wachten, en al helemaal niet het type dat vrijwillig wacht. Voor hem honderd anderen. 

Maar wellicht is dit allemaal onderdeel van zijn spel en is het een ander spel dan ik gewend ben? Meestal bestaat het eruit dat ik de hele avond afwijzend rondloop en de man voor me laat werken. Nick lijkt te weten dat het hoofd van de gemiddelde vrouw op hol slaat zodra hij zelf hard to get speelt en ik weiger te reageren zoals de gemiddelde vrouw. Ik ben allesbehalve een gemiddelde vrouw. 

Ik sla de rest van mijn drankje achterover en neem de trap aan de andere kant naar beneden, waarna ik me voeg bij een groepje acteurs dat ik ken van eerdere feestjes. Ik sta naast Nicole en Gretchen, twee van de grootste feestbeesten die ik ooit heb ontmoet. Hoewel ze vrijwel hetzelfde doen als wat ik doe – naar bed gaan met de vele heerlijke mannen die onze werkomgeving rijk is – hebben zij een jaar geleden al hun subtiliteit verloren. Ze staan elke maand in de roddelbladen met hun dagelijks scharrels en zijn elke week minstens vijf dagen dronken of high. Soms beide. 

‘Kan ik je zo verleiden om een lijntje te doen in de wc’s?’ vraagt Gretchen me.

Ik schud mijn hoofd. ‘Niet mijn ding.’ 

Een of twee drankjes om mee te doen vind ik prima, maar ik ben niet graag dronken, laat staan high. Ik hou liever de controle over mijn eigen lichaam en geest. Als ik iets nodig heb is het controle. En gelukkig weet ik altijd prima te balanceren op de grens tussen lichtelijk aangeschoten en dronken. Nicole en Gretchen verdwijnen grinnikend naar de toiletten en ik besluit dat het tijd is voor een uitstapje naar de dansvloer. De beat van de muziek kan me vast afleiden van de enige man aan wie ik op dat moment kan denken. 

Op weg naar de dansvloer kijk ik subtiel om me heen. Ik laat me niet uit het veld slaan als ik Nick nergens zie en begin rustig mijn heupen te bewegen op de muziek. Ze draaien perfecte dansmuziek, zowel hedendaagse nummers als pareltjes uit mijn jeugd. Het zal niet lang duren voordat er iemand met me komt dansen, de vraag is alleen wie het snelst zal zijn. Er verstrijken nog geen twee minuten voordat een jongen van ongeveer mijn leeftijd glimlachend voor me komt staan. 

Het zijn altijd de arrogante klootzakken. Dat zijn de enigen met genoeg lef om actie te ondernemen als ze mij ergens zien. Dit moment is daarop geen uitzondering, ik zie het meteen. Ik grinnik en dans met hem mee, want wie ben ik om iemand af te wijzen op basis van hun eigen zelfbeeld? 

Hij komt dichterbij en ik laat de muziek mijn bewegingen overnemen. Armen in de lucht, heupen van links naar rechts, gesloten ogen. Ik zou vaker moeten dansen, het is heerlijk.

‘Benny!’ klinkt het opeens. Een meisje dat kijkt alsof iemand zojuist haar poedel heeft aangereden doemt naast ons op. Ze grijpt de jongen voor me bij zijn stropdas – lichtelijk overdreven om te dragen op een informeel feestje als dit – en trekt hem bij me weg. Hij kijkt grijnzend om en wuift nog naar me, waarna ze samen in de menigte verdwijnen. Verderop zie ik hem nog net iemand een high five geven. 

Lachend schud ik mijn hoofd en keer het drama de rug toe. Al snel is er een nieuwe gegadigde die brutaal twee armen om mijn buik slaat en me dicht tegen zich aantrekt. Meteen verandert er iets. De lucht om me heen voelt zwaarder en mijn huid lijkt iets strakker om mijn lichaam te zitten. Ik leun tegen de man aan. Hij duwt zijn bekken subtiel tegen mijn achterste en zo dansen we een paar minuten, tot ik me omdraai en zie wat ik al wist. Het is Nick. 

Een verleidelijke paringsdans begint. Dit is zeker niet de eerste keer dat ik met een man dans en ik weet precies welke bewegingen ik moet maken om mijn danspartner volledig naar me te doen verlangen. Maar mijn dans met Nick is… anders. In plaats van dat ik degene ben die hem naar mij doet verlangen weet hij dat effect op mij uit te oefenen. Soms glimlacht hij en kijkt dan weer serieus, af en toe raakt hij me subtiel aan – en af en toe niet zo subtiel. Op een gegeven moment weet ik zeker dat hij me met zijn ogen aan het uitkleden is. 

Het is een voor mij onbekend gevoel en ik word er haast verlegen van. Ik heb veel ervaring met arrogante mannen, mannen die weten wat ze willen en geen moment aarzelen om dat te pakken, mannen die wel aarzelen en door mij over de drempel getrokken worden, mannen die wegkwijnen bij de gedachte aan me, maar nooit de moed hebben er iets mee te doen. Maar Nick… Hij wil me, dat weet ik zeker. Echter, hij wil me niet als ik hem niet ook voor de volle honderd procent wil en die eis is nooit eerder gesteld. 

Terwijl ik aan het uitvogelen ben of ik dat wil – waarmee ik mezelf eigenlijk voor de gek houd, want ik wil hem al sinds Luke me zijn foto liet zien – kijk ik overal naar, behalve naar hem. Hij beweegt steeds dichterbij en danst tegen me aan, zijn ogen inmiddels op niets anders gericht dan mij. Ergens wil ik me verzetten, want het is duidelijk dat hij degene is die de controle wil hebben – degene die de macht heeft – en dat ben ik niet gewend. Maar ik kan niet anders dan hem aankijken. Ik wil hem zien.

Zodra zijn blik de mijne weer kruist, heb ik verloren. Of misschien win ik, ik snap het spel nog niet. Hij overbrugt de kleine afstand tussen onze gezichten en zijn zachte lippen raken de mijne. Een klein verleidelijk kusje, en dan nog een. Hij is aftastend en vraagt non-verbaal toestemming voor meer. Ik probeer er niet eens tegen te vechten, maar sla mijn armen om zijn nek en blijf hem aankijken, een actie die hem het antwoord geeft dat hij zocht. Hij begint aan zijn ontdekkingsreis. 

Een moment lang draait alles alleen om de zoen, wat nog een nieuwe ervaring is voor me. Meestal draait het om de seks die gaat komen en heeft het zoenen slechts een overbruggende functie. Ik zou hem voor altijd zo kunnen zoenen, zeker als zijn handen afglijden naar beneden en me daar stevig blijven vasthouden. Dit is onbekend terrein. Als er iets is wat ik nooit doe, is het intiem zijn op plekken waar iemand me kan zien of waar ik gefotografeerd kan worden. Het is dat er geen pers aanwezig is… 

Het duurt een zoete eeuwigheid voordat we beiden besluiten dat we meer adem nodig hebben dan we elkaar kunnen verschaffen. Nick biedt me een luie grijns als onze lippen met tegenzin afscheid nemen van elkaar en ik bied hem er een die ik meestal bewaar voor in de slaapkamer. 

Nu is wel een geaccepteerd moment om weg te gaan, toch? Ik ben even gebleven, ik heb met mensen gepraat en Sara gezien. Dankzij Nicks ogen op mijn lichaam verlang ik naar niets meer dan het verlaten van deze drukke ruimte.

‘Ik ben hier wel klaar,’ zeg ik, weinig subtiel. Hij knikt en geeft verder geen enkele reactie, maar vist zijn telefoon uit zijn broekzak. Hij typt wat en stopt het apparaat weer weg, waarna hij me aankijkt. 

‘Laten we dan gaan.’ Zijn stem is zacht. Zwoel. Met een hand op mijn onderrug leidt hij me naar buiten. Vlak voor we de deur openen spant mijn hele lichaam zich aan, zet ik me schrap, want over het algemeen gaat het verlaten van een club zoals deze gepaard met bodyguards, vanwege de fotografen en fans die altijd staan te wachten op de stoep. Zodra Nick de deur opent, herinner ik me dat het feest verborgen is gebleven voor de pers. Voor de ingang staat slechts één auto en ik volg Nick als hij ernaartoe loopt en de deur voor me openhoudt. Terwijl ik hem passeer laat ik mijn hand even subtiel over zijn arm glijden. Alles in zijn blik vertelt me dat hij de kleren van m’n lijf wil rukken en met een zelfvoldane glimlach stap ik in.

Zodra we beiden zitten begint de chauffeur zonder iets te zeggen te rijden. Ik kijk naar de weg voor ons, maar de spanning in de auto is tastbaar en ik besluit meteen een stap verder te gaan. Langzaam wrijf ik mijn hand over zijn bovenbeen heen en weer. Hij ademt zwaar uit, maar kijkt me niet aan. Misschien om ervoor te zorgen dat de chauffeur niets doorheeft, misschien omdat hij bang is zich niet in te kunnen houden als we nu al verdergaan. Het interesseert me niets, ik wil weten wat er schuilgaat in die nette broek van hem. 

Ik breng m’n hand verder naar boven en streel hem waar het ertoe doet. Zijn spieren spannen zich aan en zonder iets te zeggen drukt hij een knop op de deur in. De partitie tussen ons en de chauffeur schuift langzaam omhoog, terwijl ik hem speels knijp en zodra onze toeschouwer volledig uit het zicht verdwenen is, haalt Nick diep adem. Hij legt zijn hoofd in zijn nek, terwijl hij zijn riem losmaakt. Als ik zijn broek heb opengeritst, helpt hij me deze een stuk naar beneden te schuiven. Zodra ik toegang heb breng ik mijn hand naar hem toe en ik pak hem stevig vast. Hij slaakt een diepe zucht als ik mijn hand heen en weer begin te schuiven. Op en neer. Zijn ogen zijn gesloten en er staat een lichte frons op zijn gezicht. Zijn ademhaling wordt steeds oppervlakkiger. Hij strekt zijn arm uit en legt zijn hand achter mijn hoofd zonder me aan te kijken. Hij is volledig in zijn eigen bubbel, zijn gezicht vertrokken van genot. Ik weet wat hij wil. Het is mijn volgende stap en nu hij eraan toe is, buig ik me voorover en neem hem in mijn mond. 

Dit is waar ik van houd. Ik heb de volledige controle nu ik hem zo beroer en het voelt goed om zulk plezier te bieden aan mannen. Zeker een man die zo aantrekkelijk is als hij. Het biedt me een tijdelijke afleiding van alles wat er in mijn eigen hoofd gebeurt als ik alleen ben. Nu bestaat alleen dit moment, alleen Nick.  

‘O, jezus,’ weet hij uit te brengen, terwijl hij onder me heen en weer schuift. Het zien van zijn genot doet ook dingen met mij en als hij uiteindelijk hijgend in mijn mond klaarkomt, lik ik hem af tot er geen resten meer te zien zijn. 

‘Jezus,’ stamelt hij nogmaals, terwijl hij zijn broek omhoogtrekt en dichtritst. Hij doet geen moeite om zijn riem weer vast te maken, alles gaat toch weer uit zodra we bij zijn huis zijn. Zijn hand belandt weer in mijn nek en hij trekt me naar zich toe, om me begerig te zoenen. Ik kreun zachtjes, terwijl ik mijn lichaam me laat vertellen dat ik hem wil. Meer dan ik ooit iets heb gewild, wil ik hem. Nu. 

Mijn schouders zakken teleurgesteld als hij me loslaat, maar dan besef ik dat we stilstaan. Hij gooit de deur open en stapt uit, zonder nog iets tegen de chauffeur te zeggen. Hij pakt mijn hand en helpt me de auto uit, waarna hij me meeneemt naar binnen. Mijn oog valt op het bordje naast de deur. Green Tree Hotel. Als dat niet al duidelijk maakt waar we zijn, doen de draaideur en de receptie het wel. 

Serieus? Een hotel? Ik zal eerlijk zijn: het is niet de eerste keer, maar ik had meer verwacht. Of gehoopt, wellicht. Hij loopt echter niet langs de receptie en als we eenmaal in de lift staan, krijg ik niet de kans er nog langer over na te denken. Hij valt me opnieuw aan met zijn mond en ik sluit mijn ogen. Zijn lippen zijn… Ik voel zijn handen op mijn heupen en ze creëren een brandend pad naar mijn achterste. Bijna verlies ik mezelf in het moment, maar weerhoud mezelf ervan de controle volledig op te geven. 

De lift stopt, de deuren schuiven open en Nick trekt me naar voren. Terwijl ik de grote ruimte in me opneem, laat ik zijn hand even los. Het is de penthouse, dat kan niet anders. De inrichting is modern en één kant bestaat volledig uit ramen. Zonder de rest bekijken ga ik bij de raampartij staan, gefascineerd door het uitzicht. 

‘Wauw,’ stamel ik. Hij komt achter me staan en slaat zijn armen om mijn middel. Het doet me goed dat hij zo’n moeite heeft om van me af te blijven – het gewilde gevoel is als een verslaving voor me. Ik kijk verder door de ruimte en zie een zitgedeelte, een keuken en kan door een half openstaande deur naar binnen kijken bij een soort studeerkamer. Het is een zeer uitgebreide hotelkamer en ik vermoed dat hij hier woont. Het is groot en chic, maar ik ben eigenlijk maar benieuwd naar één ding. 

‘Waar is de slaapkamer?’ 


De rest

Morgen bij Adorable Books

De actrice in mij verschijnt deze zondag, 29 september. Als je het boek voor die tijd nog reserveert, kun je meedoen met de winactie van Sanne!
Voor meer info kijk je op Sanne’s pagina!

Volg:
duntax
duntax

Mariëlle blogt hier als lezer, kijker en schrijver. Verder vertelt ze over haar leven als tweelingmama. Ook is zij schrijver van de New Adult-serie Structure en staat ze drie dagen per week voor haar SBO-klas.

Find me on: Web | Twitter | Instagram

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge